Blog – ciekawostki z regionu – Portal Turystyczny Województwa Łódzkiego

Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim – odkryj miejsce, w którym historia stała się prawem

Piotrków Trybunalski to jedno z najważniejszych miast historycznych województwa łódzkiego. Przez wieki odgrywał kluczową rolę w życiu politycznym i sądowniczym kraju, a decyzje podejmowane w jego murach miały wpływ na losy całej Rzeczypospolitej. Dziś bogatą przeszłość miasta najlepiej poznać, odwiedzając Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim, mieszczące się w renesansowym Zamku Królewskim, zwanym Pałacem Zygmunta Starego.

Budynek został wzniesiony na początku XVI wieku jako rezydencja królewska i miejsce obrad sejmów koronnych. To właśnie tutaj spotykali się przedstawiciele szlachty, by decydować o sprawach państwa, prawie i ustroju Rzeczypospolitej. Monumentalna bryła budowli do dziś dominuje nad miastem i jest jednym z najcenniejszych zabytków regionu łódzkiego, przyciągających miłośników historii i architektury. Wnętrza zamku zachowały kilka detali renesansowych, a część pomieszczeń została starannie odrestaurowana, by wiernie odzwierciedlać klimat epoki. Zwiedzający mogą podziwiać zarówno sale reprezentacyjne, jak i pomieszczenia, w których w późniejszym okresie funkcjonowały organy sądownicze.
Stała ekspozycja muzeum prowadzi zwiedzających przez dzieje Piotrkowa i okolic od średniowiecza aż po wiek XX. Wśród prezentowanych zbiorów znajdują się zabytki archeologiczne, dawne dokumenty, broń oraz przedmioty codziennego użytku, które przybliżają codzienne życie dawnych mieszkańców miasta. Szczególne miejsce zajmuje historia Trybunału Koronnego, najwyższego sądu szlacheckiego, od którego Piotrków wziął swój drugi człon nazwy i który na trwałe wpisał miasto w historię polskiego wymiaru sprawiedliwości.

Placówka prowadzi również aktywną działalność kulturalną i edukacyjną, organizując wystawy czasowe, warsztaty tematyczne, spotkania z historykami i zajęcia skierowane do dzieci, młodzieży i dorosłych. Dzięki temu muzeum staje się miejscem żywym, w którym historia spotyka się z codziennym doświadczeniem współczesnych mieszkańców i turystów.
Wizyta w Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim to doskonałe uzupełnienie spaceru po starówce i Rynku Trybunalskim, gdzie zabytkowe kamienice, urokliwe uliczki i place tworzą wyjątkowy klimat dawnego miasta. Turyści mogą nie tylko poznawać historię Piotrkowa, ale również korzystać z bogatej oferty kulturalnej, odkrywając wydarzenia i festiwale organizowane
w mieście przez cały rok. To miejsce idealne dla rodzin, pasjonatów historii, studentów oraz wszystkich, którzy chcą poznać województwo łódzkie poprzez autentyczne miejsca, łączące przeszłość z teraźniejszością.

Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim
Plac Zamkowy 4
97-300 Piotrków Trybunalski
e-mail.: sekretariat@muzeumpiotrkow.pl
tel.: 668 976 324
www.muzeumpiotrkow.pl
Opracowanie i zdjęcia: Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim

„Miasto Las — Kolumna. Niezwykłe historie”

„Miasto Las — Kolumna. Niezwykłe historie” to nowa wystawa stała Muzeum Historii Łasku, poświęcona dziejom Kolumny – dzisiejszej dzielnicy Łasku, niegdyś jednego z najbardziej charakterystycznych letnisk regionu łódzkiego. Ekspozycja prowadzi zwiedzających przez kolejne etapy rozwoju tej miejscowości: od okresu międzywojennego, przez lata okupacji, aż po powojenne przemiany społeczne i urbanistyczne. Pokazuje życie codzienne mieszkańców, kulturę letniskową oraz unikatową drewnianą zabudowę, dzięki której Kolumna zyskała miano „miasta w lesie”.

Historia Kolumny sięga drugiej połowy XVII w., kiedy istniała tu osada młyńska, przy której w połowie XIX stulecia powstała wieś. Letniskowa Kolumna była natomiast efektem śmiałej koncepcji Janusza Szweycera, ostatniego dziedzica dóbr łaskich, zrealizowanej na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. W tym czasie powstało tu popularne miejsce wypoczynku dla zamożnych mieszkańców Łodzi i okolic.

Wystawa odtwarza te procesy, prezentując zarówno architekturę tamtego czasu, jak i rozwój życia towarzyskiego, społecznego, a także późniejszą, powojenną transformację dzielnicy. Ekspozycja została podzielona na trzy części tematyczne: okres międzywojenny, okupację niemiecką oraz lata powojenne. Towarzyszą im teksty merytoryczne w języku polskim i angielskim oraz opisy eksponatów przygotowane również w alfabecie Braille’a.

Jednym z ważnych elementów wystawy są nagrania wspomnień Janusza Szweycera, przedstawiające początki tworzenia letniska w Kolumnie. Część multimedialną uzupełnia interaktywny monitor z cyfrowymi reprodukcjami fotografii i dokumentów obrazujących przeszłość miejscowości.

Wśród prezentowanych eksponatów znajdują się m.in. plany budowy cukierni z 1929 roku oraz lokomobili z 1936 roku, stanowiącej część elektrowni w Kolumnie. Szczególną uwagę zwraca okupacyjny plan Waldhorst z 1942 roku – najcenniejszy obiekt wystawy – na którym zaznaczono niemieckie nazwy ulic oraz wille przeznaczone dla przesiedleńców z Besarabii. Obok umieszczono także tabliczkę z numerem 6 i nazwą Adolf-Hitler-Platz, przypominającą o okupacyjnej germanizacji przestrzeni publicznej. Wystawa pokazuje również, jak w czasie wojny podzielono Kolumnę na tzw. bezirki, czyli niemieckie dzielnice.

Ekspozycja ma charakter nie tylko dokumentacyjny, lecz także edukacyjny. Przywraca pamięć o wyjątkowym modelu osadnictwa letniskowego, podkreśla znaczenie lokalnej kultury wypoczynku i rekreacji XX w. oraz angażuje mieszkańców w zachowanie ich własnego dziedzictwa. Dla zwiedzających z regionu i turystów stanowi interesujące dopełnienie opowieści o historii ziemi łaskiej.

Realizacja wystawa była możliwa dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z budżetu państwa w ramach programu własnego Narodowego Instytutu Muzeów „Izby Pamięci”.

opracowanie: tekst: Arkadiusz Cieślak

zdjęcia: Muzeum Historii Łasku

Aflopark – z miłości do natury

Ogrody Grażyny i Andrzeja Furmanów, znane jako Aflopark, to największe prywatne ogrody w centralnej Polsce. Mieszczą się na granicy dwóch miast: Pabianic oraz Ksawerowa, a swoją wyjątkową różnorodnością, zachwycają o każdej porze roku.

Tym, co wyróżnia Aflopark, są zdobiące go setki gatunków roślin, m.in. piwonii, liliowców, powojników czy hortensji. Bezsprzecznie królują w nim jednak róże. To właśnie one zostały docenione podczas ubiegłorocznego, XX Światowego Kongresu Różanego w japońskiej Fukuyamie, gdzie Afloparkowi przyznano tytuł: „Award of Garden Excellence” – najbardziej prestiżowe miano klasyfikujące pabianicki ogród do grona najpiękniejszych ogrodów różanych na świecie.

Od 2020 roku Aflopark jest sukcesywnie rozbudowywany i w chwili obecnej zajmuje powierzchnię ponad 8 hektarów. Ogród zachwyca wspomnianą różnorodnością kwiatów, ale też wyjątkową, ogrodową architekturą i perfekcyjnie utrzymanymi trawnikami, po których można – a nawet powinno się – chodzić boso.

W ogrodzie odnaleźć można, m.in. 550 odmian róż, 470 odmian liliowców, a w sezonie wiosennym – tysiące roślin cebulowych. Aflopark to również liczne krzewy oraz drzewa, w tym ponad 100-letnie jabłonie. Cały obiekt podzielony został na różne obszary tematyczne zaaranżowane tak, by jak najlepiej wykorzystać naturalne walory ukształtowania terenu. W ten sposób powstały, np. angielski ogród różany, wrzosowiska, ogród wodny, brzozowy zagajnik, wąwóz, ogród warzywny, czy ogród cienia.

Sezon pełen wydarzeń

Aflopark to jednak miejsce skierowane nie tylko do miłośników natury. W swojej stałej ofercie stawia również na promocję kultury, sztuki oraz organizację innych wydarzeń towarzyszących. Spośród nich warto wyróżnić cykliczne koncerty plenerowe, realizowane w ramach autorskiego Bloom Festivalu, a promujące muzykę od klasycznej, aż po popularną, sezonowe warsztaty florystyczne, czy tematyczne święta kwiatów, eksponujące je w momencie największego i najpiękniejszego rozkwitu.

Chlubą tego miejsca są także inicjatywy edukacyjne skierowane zarówno do małych, jak i dużych. Dla najmłodszych przygotowano lekcje integrujące i uczące przez zabawę. Podczas takich spotkań dzieci samodzielnie sadzą rośliny, dowiadują się ciekawostek o pracy ogrodnika, a całość wieńczy gra terenowa. Na dorosłych czekają zaś spacery ze specjalistami, warsztaty oraz spotkania edukacyjne z autorytetami, np. z dziedziny ogrodnictwa.

Nowości na rok 2026

Aflopark jest miejscem, w którym stawia się na ciągły rozwój i wzbogacanie oferty skierowanej do odwiedzających – zarówno w zakresie eventów, jak i samego parku. Efektem czego jest rozbudowa jego powierzchni o kolejne 1,5 hektara. Nowy obszar, którego otwarcie nastąpi tej wiosny, przeznaczony zostanie przede wszystkim na ogród o charakterze naturalistycznym, gdzie decydujący głos w zakresie kształtu krajobrazu będzie miała właśnie przyroda.

Aktualny plan rozwoju obiektu zakłada również dość istotne zmiany techniczne, bezpośrednio wpływające na komfort odwiedzających. W Afloparku powstanie nowe zaplecze higieniczno-sanitarne, przystosowane dla większej liczby gości. Zespół architektów pracuje również nad koncepcją nowej, dużej kawiarni usytuowanej wśród zieleni, z widokiem na jedną z najbardziej atrakcyjnych jego części, tzw. wąwóz. Aflopark niemal od początku istnienia prezentował w swojej przestrzeni dzieła artystów lokalnych oraz światowej sławy. W gronie tych ostatnich, zaraz po „goszczącym” w Afloparku Zdzisławie Beksińskim, znajdzie się wkrótce jeden z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy – Igor Mitoraj, którego prace jeszcze w tym roku ozdobią ogrodowe zakątki.

Wytchnienie od miejskiego zgiełku

Dla gości odwiedzających Aflopark przygotowano liczne miejsca do indywidualnego wypoczynku na łonie natury, kawiarnię, obszerny i darmowy parking, zaś dla najmłodszych – rozbudowany plac zabaw w ogrodowym stylu. Istotną zaletą miejsca jest jego lokalizacja – samo centrum Polski, a także jego dostępność przez 6 dni w tygodniu w godz. 10:00-18:00, w tym również w weekendy i święta, co czyni go świetną destynacją do spędzania rodzinnych chwil.

opracowanie: materiały promocyjne Afloparku

Light.Move.Festival. Festiwal Kinetycznej Sztuki Światła 25-27 września 2026 r.

Fundacja Lux Pro Monumentis od 2011 roku tworzy wydarzenia artystyczno-kulturalne łączące sztukę, architekturę i medium, jakim jest światło. Jesteśmy pomysłodawcami i organizatorami Light.Move.Festival. – największego festiwalu światła w Polsce i jednego z największych w Europie. Fundacja Lux Pro Monumentis, której nazwa oznacza „światło dla zabytków” zwraca szczególną uwagę na połączenie na piękno, jakim jest architektura. A światło w mieście, gdzie architektura, budynki odgrywają pierwszoplanową rolę, pełni bardzo ważną rolę. Podkreśla piękno obiektów, wydobywając z ciemności wspaniałe sylwety i detale budynków, ale również urozmaica i ożywia przestrzeń, czyniąc ją przyjazną i atrakcyjną.

Light.Move.Festival. to jedno z największych, cyklicznych plenerowych wydarzeń kulturalnych w kraju z zakresu sztuk wizualnych związanych ze światłem i architekturą. Tworząc festiwal światła, podkreślamy bogactwo oraz wartościową, historyczną tkankę Łodzi. Sztuki wizualne, w tym projekcje multimedialne czerpią inspirację z architektury dziewiętnastowiecznej, jej ornamentyki oraz barwnej historii. Podczas Light.Move.Festival., miasto staje się areną dla artystycznych iluminacji świetlnych i projekcji wielkoformatowych a wspaniała, XIX-wieczna architektura Łodzi przeżywa swoistą metamorfozę. Light.Move.Festival. zrodził się z miłości do Łodzi – jej architektury i spektakularnej historii. Wiemy, że Festiwal potrafi zmienić codzienny rytm życia mieszkańców, dlatego wierzymy, że czas trwania Light.Move.Festival jest naszym wspólnym świętem, świętem Łodzi i Łodzian.

Ubiegłoroczna jubileuszowa festiwalu udowodniła, że wielkoformatowe projekcje mapping 2D i 3D, dla których ekranem są ważne dla historii miasta i miejsca elewacje budynków w historycznym obszarze zrewitalizowanego centrum Łodzi to ulubiony punkt przez publiczność na mapie festiwalowej.

Tegoroczna 16. edycja Festiwalu Kinetycznej Sztuki Światła Light.Move.Festival. 2026 po raz kolejny rozświetli miasto w ostatni weekend września. Trasa 16. edycji Light.Move.Festival. to obszar śródmieścia Łodzi – główne, reprezentacyjne ulice, pasaże, parki miejskie, place i skwery. Na program LMF 2026 składa się wiele wydarzeń skupionych w kilku głównych kategoriach: projekcje wielkoformatowe, w tym mapping 2D/3D czy animacje wielkoformatowe; projekty przestrzenne jak instalacje świetlne, w tym instalacje interaktywne; iluminacje artystyczne architektury i zieleni parkowej; projekty performatywne: taniec, teatry uliczne, oraz przystanki muzyczne.

16. edycja będzie opowieścią o marzeniach, które w tym pulsującym, nowoczesnym i stale rozwijającym się, wymagającym świecie, wciąż są bardzo ludzkie: o bliskości, budowaniu głębokich relacji, rozwijaniu samoświadomości, wolności tworzenia, szacunku dla planety i poczuciu sensu istnienia. Światło stanie się metaforą energii, innowacji i nieustannego ruchu, a miasto – sceną i scenografią, na której spotykają się wizje jutra. Przez trzy wieczory ulice, parki i place przeobrażą się w otwartą galerię sztuki światła, w której zobaczymy sny z dzieciństwa, wizje jutra oraz obrazy wspaniałej przyszłości. W tętniącym życiem, rozświetlonym mieście widzowie będą mogli na chwilę zwolnić, spojrzeć w górę na świetlne, wspaniałe fasady i zadać sobie pytanie: „Jakie są moje marzenia? Czego naprawdę chcę?”.

Jak co roku, ważnym bohaterem festiwalu stanie się architektura Łodzi – fabryczne pałace, secesyjne i eklektyczne bryły są ekranem dla historii o mieście, które nie boi się marzyć i zmieniać.

opracowanie i zdjęcia: Fundacja Lux Pro Monumentis

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

: Light Move Festival

Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej – razem dla smaku regionu

Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej – razem dla smaku regionu

W sercu Polski, w miejscu, gdzie spotykają się różne tradycje kulinarne i kultury, powstała inicjatywa, która ma ambicję nie tylko gotować, ale także łączyć, promować i inspirować. Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej to organizacja, która skupia nie tylko środowisko zawodowych szefów kuchni, ale również sommelierów, producentów żywności, historyków, rzemieślników oraz pasjonatów oddanych rozwojowi lokalnej gastronomii. Wspólnie działają na rzecz umacniania tożsamości kulinarnej regionu i budowania jego rozpoznawalności – również w oczach turystów.

Wspólnota z misją

Członkowie stowarzyszenia wierzą, że kuchnia to nie tylko rzemiosło, ale również język opowieści o regionie – jego historii, ludziach i naturze. Ich celem jest nie tylko pielęgnowanie tradycji, ale także jej twórcze rozwijanie i prezentowanie w nowoczesnym, otwartym wydaniu. Swoje działania kierują zarówno do profesjonalistów, jak i do szerokiego grona odbiorców – mieszkańców, gości, mediów i branży turystycznej.

Kto tworzy Stowarzyszenie?

W skład Stowarzyszenia Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej wchodzą:

uznani szefowie kuchni – m.in. współzałożyciel stowarzyszenia, pochodzący z Łodzi szef kuchni wyróżniony w przewodniku Michelin, który obecnie pracuje w jednej z poznańskich restauracji,
sommelierzy – z międzynarodowym doświadczeniem i pasją do edukowania w zakresie kultury wina,
lokalni producenci żywności – rolnicy i przetwórcy, którzy stoją za jakością i autentycznością smaków regionu,
oraz ludzie, którym na sercu leży dobro i rozwój gastronomii w województwie łódzkim – edukatorzy, historycy, organizatorzy wydarzeń.

To zróżnicowane grono łączy wspólny cel: budowanie silnej, autentycznej i rozpoznawalnej marki kulinarnej regionu łódzkiego.

Ambasadorzy turystyki kulinarnej

Członkowie stowarzyszenia nie tylko gotują – są ambasadorami turystyki kulinarnej, jednej z najdynamiczniej rozwijających się gałęzi turystyki na świecie. Wierzą, że to właśnie smak może być powodem, dla którego turyści odwiedzą Łódzkie. Kuchnia to przecież doświadczenie, które zostaje w pamięci – niepowtarzalne, emocjonalne i osobiste.

Dlatego stowarzyszenie promuje:

lokalne produkty i tradycje kulinarne jako nośniki regionalnej tożsamości,
kreatywnych szefów kuchni jako gospodarzy i przewodników po smakach regionu,
autentyczność i jakość jako klucz do wyróżnienia się w ofercie turystycznej.

Działania, które zmieniają

W praktyce działalność Stowarzyszenia to m.in.:

organizacja wydarzeń kulinarno-kulturalnych,
warsztaty i szkolenia podnoszące kompetencje branży,
współpraca z lokalnymi producentami i instytucjami edukacyjnymi,
promowanie turystyki kulinarnej jako naturalnego uzupełnienia oferty regionu.

Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej tworzy przestrzeń, w której gastronomia staje się wspólną sprawą – ważną zarówno dla tożsamości kulturowej, jak i dla gospodarki regionu.

Dlaczego warto zaprosić turystów do stołu?

Łódzkie to nie tylko fabryki, murale, filmowe plenery i przemysłowa historia – to również mozaika smaków, która zasługuje na odkrycie. Dzięki działaniom takich organizacji jak Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej, region ten zyskuje nowe oblicze – kulinarne, gościnne i twórcze.

To właśnie smak może stać się najprostszym mostem między mieszkańcami a turystami – bo wspólny stół to przestrzeń rozmowy, zrozumienia i emocji, które zostają na długo.

Opracowanie i zdjęcia z archiwum Stowarzyszenia Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

: Stowarzyszenie Szefów Kuchni Ziemi Łódzkiej

Gminne Centrum Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji w Dzierżąznej

Nasze Centrum to placówka stworzona z myślą o mieszkańcach gminy Zgierz. Jej celem jest tworzenie najlepszych warunków do obcowania z kulturą, aktywności fizycznej i wypoczynku na łonie natury. Siedziba centrum mieści się we wspaniałym, odrestaurowanym dworku z początku XX wieku, otoczonym zabytkowym parkiem dworskim. Panuje tu cisza i sielski spokój idealny do odpoczynku z dala od zgiełku miasta. Każdy spacer alejkami zabytkowego parku to możliwość podziwiania starodrzewu i malowniczych zakątków, od zadbanych klombów wiosną, przez altany i pergole, po stary staw i przepływającą obok rzeczkę, które sprzyjają odpoczynkowi na świeżym powietrzu. Wokół centrum rozciągają się zielone lasy i łąki, miłośnicy przyrody znajdą tu również trasy rowerowe i piesze.

Ośrodek dysponuje też zapleczem do organizacji uroczystości i spotkań rodzinnych. Do dyspozycji gości jest kameralna sala dworska (obsługująca do 50 osób), a teren zewnętrzny pozwala organizować przyjęcia na świeżym powietrzu. Goście mają też do dyspozycji grill, miejsce na ognisko oraz altankę z ławami, co sprzyja integracji przy biesiadnym stole. Na terenie centrum znajduje się również kompleks domków kempingowych. Każdy domek jest wolnostojący, dla maksymalnie 5 osób. Wokół jest także plac zabaw dla najmłodszych oraz staw z możliwością wędkowania oraz tężnia solankowa.

Gminne Centrum Kultury słynie ponadto z bogatego kalendarza wydarzeń kulturalnych. Odbywają się tutaj tradycyjne imprezy folklorystyczne: Noc Świętojańska z widowiskowym korowodem, warsztatami plecenia wianków i konkursem kulinarnym Kół Gospodyń Wiejskich, czy dożynki gminne podczas których można podziwiać m.in. korowód dożynkowy, stoiska twórców ludowych i występy artystyczne oraz koncerty zaproszonych gwiazd. Dzięki temu centrum tętni życiem przez cały rok, łącząc rozrywkę z kulturą regionalną i rekreacją. Nasze centrum prowadzi wielokierunkową działalność kulturalną i rekreacyjną, organizuje wiele różnorodnych form edukacji poprzez organizowanie koncertów, wernisaży, spotkań, imprez okolicznościowych, szerokiej gamy warsztatów dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Działania te wpisały się na stałe w kalendarz imprez cyklicznych szeroko rozpoznawalnych zarówno wśród mieszkańców naszej gminy, powiatu oraz województwa łódzkiego.

Dzierżązna i okolice to idealne miejsce na wypoczynek i organizację eventów. Tereny zielone i czyste powietrze zachęcają do odpoczynku na łonie natury. Dogodny dojazd – tylko 25 km do centrum Łodzi i 11 km do Zgierza sprawia, że tę lokalizację łatwo połączyć z wyjazdem z dużego miasta. W efekcie Gminne Centrum Kultury stanowi wymarzone połączenie kultury, natury i rekreacji, a region wokół niego jest prawdziwą oazą wypoczynku dla każdego odwiedzającego.

Gminne Centrum Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji, Dzierżązna 4, 95-001 Biała

https://www.facebook.com/gckdzierzazna/

https://dzierzazna.pl/

tekst i zdjęcia: Gminne Centrum Kultury, Sportu, Turystyki i Rekreacji

Street art i urban art w Łowiczu – przewodnik muralowy po mieście nad Bzurą

Fotograficzny blog Łódzkie Mocne od pięciu lat zajmuje się tematyką łódzką – od architektury, przez street photography, fotografię eventową oraz – co najważniejsze w kontekście poniższego artykułu – zagadnieniem street artu i urban artu.
Nie ograniczam się tylko do Łodzi, z każdej podróży staram się “przywozić” uchwyconą w przestrzeni miejskiej fotografię sztuki.

Z czym kojarzy się Wam Łowicz? Zapewne pierwsze, co przychodzi na myśl to procesja na Boże Ciało, albo kolorowe wycinanki. I bardzo słusznie. W niniejszym artykule spróbujęjednak odczarować to miasto z najbardziej popularnych klisz i skupię się na ścianach, które w ostatnich latach miasto Łowicz świadomie, a czasami nieświadomie – oddało w ręce streetartowców. Od folkloru po historię wojenną i piłkę nożną – z tego tygla składa się dziś łowicki urban art.

Słowem wyjaśnienia: na potrzeby artykułu przyjmijmy następujące rozróżnienie urban artem będę nazywał wielkoformatowe, legalne prace. Pojęcie street artu zarezerwujmy dla prac mniejszych, oddolnych, bez genezy reklamowej, często o różnej technice. Różne sądefinicje obu nurtów tych aktywności w przestrzeni miejskiej, ale chyba powyższe rozróżnienie jest najbardziej przejrzyste.

Poniżej znajdziecie przewodnik po najciekawszych realizacjach, artystach i miejscach, które warto wpisać na własny „muralowy szlak” po Łowiczu. Zatem chodźmy.

Dlaczego akurat Łowicz?

Łowicz ma coś, czego wiele miast może mu zazdrościć: bardzo mocny, rozpoznawalny kod wizualny – stroje ludowe, wycinanki, pelikan z herbu, historia bitwy nad Bzurą. Tak silna identyfikacja kulturowa i historyczna to mocne paliwo dla artystów, którzy mogą wykorzystywać w swoich pracach powyższe motywy.

Samorząd i instytucje kultury (przykładowo Łowicki Ośrodek Kultury i Łowicka Spółdzielnia Mieszkaniowa) zaakceptowały fakt, że murale mogą być czymś więcej niż pustą dekoracją – mogą łączyć lokalną tożsamość z nowoczesną formą sztuki na wysokim poziomie. Stąd projekty, przy których współpracują streetartowcy i twórcy ludowi.

Największy mural w Polsce – gigant na ścianie Agros Novy

Jeszcze całkiem niedawno największym w Polsce (a nawet na świecie) muralem był ukończony w listopadzie 2001 roku mural “Łódź” na ul. Piotrkowskiej (autorstwa Barysa i Meisala z grupy Design Futura). Potem największą w Polsce pracą był “Wiedźmin” Jakuba Rebelki z 2021 roku, usytuowany na ścianach bloku na łódzkim “Manhattanie”.
“Wiedźmin” stracił tytuł w 2023 roku na rzecz pracy znajdującej się na ścianie Zakładu Agros Nova (Grupa Maspex) w Łowiczu – jest to ogromny magazyn zakładowy przy trasie wjazdowej do miasta, więc ciężko go przeoczyć.

Malowidło zajmuje ścianę o powierzchni 4600 m², z czego 3500 m² pokrywa sama kompozycja. Autorem projektu jest Marek „Looney” Rybowski, a w realizacji pomagała ekipa Wakeuptime. Na ścianie widzimy dzieci ubrane w tradycyjne stroje łowickie w sadzie pełnym pomidorów, zwierząt i polnych roślin. To jednocześnie pejzaż regionu, reklama zakładu przetwórstwa owocowo-warzywnego i wielkoformatowy hołd dla lokalnego folkloru.
Mamy tu także fajny wątek eko – pomalowana ściana została pokryta powłoką antysmogową, która pochłania część zanieczyszczeń produkowanych przez auta.

Marcin „Tyber” Tybuś

Kiedy mowa o łowickim street arcie, nie sposób nie wymienić tutaj artysty pochodzącego z Łowicza – Marcina „Tybera” Tybusia. Jego trzy największe prace w przestrzeni miejskiej robią duże wrażenie.

„Księżak z książką” powstał w 2014 roku na ścianie budynku przy ul. Starorzecze. Miejsce świetne pod kątem widoczności, otacza je duży parking, gdzie często parkują wycieczki autokarowe. Mural przedstawia młodego człowieka w księżackim stroju czytającego książkę – praca w swoim zamyśle miała promować czytanie jako kontrę do szybkiego świata oglądanego na ekranach smartfonów.

Kolejna imponująca w swej formie praca Tybera to „Mural nad Bzurą” (2015) – podwodna opowieść o mieście umieszczona na budynku przepompowni ścieków na miejskich błoniach. Budynek jest okrągły, tak więc czeka nas spacer dookoła obiektu aby nacieszyć oko wszystkimi umieszczonymi detalami – są tu ryby, podwodne rośliny, zatopiony czołg (nawiązanie do bitwy nad Bzurą z 1939 roku), jest także nawiązanie do herbu Łowicza, czyli pelikany. Idealnie spełnia swoją funkcję – przystań i poświęć mu chwilę, detale warte są uwagi.

Trzecią wielkoformatową pracą artysty, moją ulubioną, jest malunek z 2014 roku na jednej ze ścian dawnego Zakładu Przemysłu Pończoszniczego „Syntex” przy ul. Powstańców 1863 r. Mamy tu przedstawiony proces produkcji bawełny, począwszy od kwiatu, aż do finalnego produktu w postaci…skarpet. Fajny, futurystyczny mural w komiksowej estetyce, mnóstwo kolorów i świetna kompozycja.

Tyber jeszcze wróci w tym artykule, ale teraz przejdźmy do kolejnego, bogatego w murale miejsca w Łowiczu.

Łowicki Ośrodek Kultury

Łowicki Ośrodek Kultury (ul. Podrzeczna 20) zaprosił w 2019 roku artystów w ramach projektu „Folklor Full of Colours”, czyli festiwalu graffiti inspirowanego lokalną kulturą ludową. Nazwiska w świecie street artu naprawdę głośne: M-City, Pener i znany nam już Tyber. Prace przygotowały także łowickie twórczynie ludowe: Danuta Wojda, Maria Stachnal i Henryka Lus.

Artyści wspólnie przepracowali elementy łowickiego folkloru i przenieśli je na ściany za pomocą farb i sprayów. Nawet po kilku latach wygląda to naprawdę dobrze, choć oczywiście widać znak czasu i piętno pogody – ale taki już los sztuki w przestrzeniach miejskich.

Na przeciwko bramy wita nas budynek pomalowany przez Mariusza Warasa, znanego jako M-City – jest to praca z serii Titan Works. Jego dzieła zdobią ściany Łodzi, Gdańska, Berlina, Paryża czy Rio de Janeiro. To bardzo charakterystyczne prace, futurystyczne miasta czy maszyny – są nie do podrobienia.

Świetną pracą jest łączący kilka ścian muzyczno-ludowy motyw wykonany przez Tybera i Penera, streetartowca z Olsztyna. Artyści i instrumenty pojawiają się w kilku miejscach podwórka.

Swój ślad zostawili tu także inni artyści. Podwórko jest świetną lokalizacją dla fotografa -jedno miejsce, a tyle dobra i ciekawych kadrów.

Murale historyczne

Ponieważ Łowicz jest mocno związany z historią walk z 1939 roku – okolice miasta były areną jednej z największych bitew kampanii wrześniowej – znajdziecie tu także murale o tematyce patriotycznej.

„Bohaterowie walk o wolność i niepodległość Polski” – blok nr 19 na osiedlu Kostka Łowickiej Spółdzielni Mieszkaniowej (2023 rok). Praca upamiętnia sportowców i żołnierzy związanych z 10 Pułkiem Piechoty i Stadionem Miejskim w Łowiczu. Sylwetki umieszczone na muralu to: ppłk. Franciszek Jachiecia (wiceprezes PZPN w latach 1929-1939), ktp. Andrzej Drozda (inicjator budowy pierwszego boiska w Łowiczu) oraz plut. Zdzisław Lelonkiewicz (bokser i nauczyciel WF).

W Łowiczu znajdziecie także mural przypominający o bitwie nad Bzurą i o żołnierzach wyklętych. Można dyskutować o ich poziomie artystycznym, zbliżonym do tego, który charakteryzuje prace o podobnej tematyce w różnych miejscach Polski. Podobnie jak większe prace w nurcie kibicowskim, które też zdobią ściany Łowicza. Ale fakt jest faktem i ciężko ich nie zauważyć spacerując po mieście.

Przystanek Łowicz – rzecz kiedyś kolorowa, dziś rudera

Jedną z mniejszych prac, w zamyśle mających zagospodarować przystanek o dość surowym kształcie, jest Przystanek Łowicz przy ul. Świętojańskiej. To w zasadzie wiata z kioskiem, odnawiana w okolicach 2012 roku podczas akcji zainicjowanej przez Łowicki Ośrodek Kultury – obecnie po wesołych i kolorowych kurczakach, Pyzie Wędrowniczce i łowickich akcentach pozostało wyblakłe i zdewastowane wspomnienie. A szkoda, mogło być całkiem przyjemnie.

Czy to wszystko? Jeszcze nie.

Na ścianie domu przy ul. Sybiraków znajduje się ciekawa praca, widoczna z daleka między niskimi zabudowaniami – roślinny tryptyk. Niestety nie znalazłem nigdzie informacji, kto jest autorem.

Na ul. Tkaczew, przy rondzie, możecie znaleźć na murze motyw wycinanki łowickiej. Nie wiem jaka jest historia tej pracy czy też reklamy, ale idealnie wpisuje się w kontekst łowicki.

Z rzeczy oddolnych – możecie odwiedzić łowicki skate park, niedaleko muszli koncertowej w Parku Miejskim (także niedaleko wspomnianej, podwodnej pracy Tybera). Rampę i inne elementy pokrywają wprawdzie mało estetyczne bazgroły, tudzież kibicowska tematyka – w niektórych miejscach tylko widać pozostałości czegoś ciekawego – czego? Można się jedynie domyślać, albo poszperać w starych zdjęciach tego miejsca, bo warstw wesołej twórczości jest tu bez liku.

Podsumowanie

Street art i urban art w Łowiczu to przede wszystkim duże prace. Głównie inspirowane lokalną tradycją, estetyką i historią. Małego, oddolnego street artu nie doświadczyłem – nie rzuciły mi się w oczy szablony czy plakaty.

Jeśli coś pominąłem – a pominąłem na pewno, wszak odwiedzam Łowicz rzadko – proszę o wyrozumiałość. Niemniej dołożyłem starań, aby najważniejsze prace i artyści pojawili się w tym zestawieniu.

Jeśli wybierasz się do Łowicza, to oprócz popularnych atrakcji turystycznych – Bazyliki katedralnej Wniebowzięcia NMP i Krypt Prymasowskich, trójkątnego Nowego Rynku czy Muzeum na Starym Rynku – spokojnie możesz wpleść w swoje plany szybki przelot przez łowicki szlak murali – do czego zachęcam, bo jest on zdecydowanie wart uwagi.

autor tekstu i fotografii: Mateusz Milczak

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

: Street art i urban art w Łowiczu

Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

Muzeum Motoryzacji w Nieborowie – wyjątkowa atrakcja turystyczna regionu

W bezpośrednim sąsiedztwie Pałacu Radziwiłłów w Nieborowie znajduje się miejsce, które zachwyci nie tylko miłośników zabytkowych pojazdów, ale wszystkich turystów poszukujących niebanalnych atrakcji. Muzeum Motoryzacji w Nieborowie (MOTONOSTALGIA) to niezwykła podróż w czasie, pokazująca, jak wyglądała motoryzacja w XX wieku – od pionierskich lat 30., przez okres powojenny, aż po czasy PRL.

Podróż w czasie na czterech kołach

Zwiedzając muzeum, odwiedzający przenoszą się do epoki, w której samochody i motocykle miały indywidualny charakter, a każdy model był małym dziełem sztuki inżynieryjnej. Właściciel muzeum zgromadził imponującą kolekcję unikatowych pojazdów polskich i zagranicznych, które dziś są prawdziwą rzadkością na drogach.

Wśród najcenniejszych eksponatów znajdują się wyjątkowe polskie konstrukcje, takie jak Fiat 508, Podkowa, Sokół 1000 oraz Sokół 600. Kolekcję uzupełniają liczne samochody znane z historii motoryzacji w Polsce: Syreny, Warszawy, Polonezy, a także pojazdy marek zagranicznych – Mercedesy, Wołgi czy Czajka.

Motoryzacyjne perełki z kraju i ze świata

Na zwiedzających ogromne wrażenie robi rozbudowana kolekcja Fiatów – w wersjach polskiej, włoskiej i francuskiej – w tym rzadko spotykane Fiaty 126p cabrio. Wśród zagranicznych perełek wyróżniają się m.in. angielski Humber, amerykański Mustang, a także pięknie zachowane samochody z lat 30.: Pontiac, Renault i Ford. Prawdziwą sensacją jest również Peugeot z 1919 roku, który przyciąga uwagę swoją historią i ponadczasową formą.

Nie tylko samochody

Muzeum Motoryzacji w Nieborowie to znacznie więcej niż kolekcja aut. Na terenie obiektu prezentowane są również motocykle, skutery, rowery oraz traktory, z których wiele stanowi unikatowe egzemplarze w skali kraju, a nawet świata. Całość tworzy spójną i niezwykle atrakcyjną ekspozycję, idealną zarówno dla dorosłych, jak i młodszych zwiedzających.

Idealny przystanek na weekend i wycieczkę

Dzięki położeniu w pobliżu jednej z najważniejszych rezydencji pałacowych w Polsce, muzeum doskonale wpisuje się w plan weekendowego wyjazdu lub rodzinnej wycieczki po regionie. To miejsce, w którym historia, pasja i turystyka spotykają się w wyjątkowej formie.

Informacje praktyczne

Sezonowość i godziny otwarcia

Muzeum Motoryzacji MOTONOSTALGIA w Nieborowie jest otwarte sezonowo:

od weekendu majowego do ostatniego weekendu października
czynne w soboty, niedziele oraz święta
w godzinach: 10:00–18:00

Ze względu na sezonowy charakter funkcjonowania obiektu oraz weekendowy tryb zwiedzania, przed planowaną wizytą warto wcześniej skontaktować się telefonicznie, aby potwierdzić dostępność muzeum.

Adres:

Heleny Radziwiłłowej 3, 99-416 Nieborów

Muzeum Motoryzacji MOTONOSTALGIA:

E-mail: muzeum@stacjanieborow.pl

Tel.: +48 570 077 900

Restauracja:

E-mail: info@stacjanieborow.pl

Tel.: +48 501 945 960

Twórca muzeum

Właścicielem i założycielem Muzeum Motoryzacji MOTONOSTALGIA w Nieborowie jest Wojciech Bury – pasjonat motoryzacji oraz producent maszyn rolniczych. Muzeum powstało na bazie jego prywatnej kolekcji zabytkowych pojazdów, którą od lat konsekwentnie tworzy i z pasją prezentuje zwiedzającym. To właśnie osobiste zaangażowanie właściciela nadaje temu miejscu wyjątkowy, autentyczny charakter i sprawia, że jest ono jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych regionu.

Serdecznie zapraszamy wszystkich turystów, pasjonatów historii oraz gości odwiedzających Nieborów do odkrycia tej wyjątkowej atrakcji regionu.

Autor: ROTWŁ

Zdjęcia Mateusz Milczak

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

: Muzeum Motoryzacji Motonostalgia w Nieborowie

Piotrków Trybunalski

„Piotrków oprócz urody piotrkowianek ma wspaniałą topografię. Jest bardzo fotogeniczny, jeśli chodzi o perspektywę, obrazy. Starówka zaskakuje nieoczekiwanymi perspektywami, zamknięciami ulic, frontami domów, ciekawymi podwórkami, przejściami, kontrastami…”

Stanisław Różewicz – reżyser

To nie przypadek, że Piotrków Trybunalski wielokrotnie był miejscem pracy polskich i zagranicznych ekip filmowych. Filmowcy doceniają walory miasta. Powstały tu m.in.: „Ewa chce spać” (1957), „Potop” (1974), „Królowa Bona” (1980), „Vabank” (1981), „Uprowadzenie Agaty” (1993), „Pan Tadeusz” (1999), „Syzyfowe prace” (2000), „Jakub kłamca” (2000), „Przedwiośnie” (2001) i wiele innych. W roku 2010 w Piotrkowie Trybunalskim zdjęcia do swoich filmów realizowała Agnieszka Holland („Ukryci”) oraz Jerzy Hoffman („Bitwa Warszawska 1920” – pierwszy polski film, który powstał w całości w technologii 3D). W roku 2017, gdy Piotrków obchodził swoje 800-lecie, do tej listy dołączyła jeszcze jedna produkcja – trzecia część filmu „Listy do M.”

Piotrkowem Trybunalskim zainteresowani są jednak nie tylko filmowcy, bo miasto odegrało znaczącą rolę w historii Polski. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z roku 1217. Od XIII wieku właśnie tutaj odbywały się zjazdy rycerstwa i szlachty polskiej, synody duchownych, obrady sejmowe. Ludwik Węgierski w przywileju koszyckim z 1374 roku wymienił Piotrków wśród najważniejszych miast w Królestwie Polskim. Tutaj odbywały się sesje Trybunału Koronnego, pierwszego w Europie najwyższego sądu dawnej Rzeczypospolitej (1578-1793). W Piotrkowie – mieście królewskim – rozpoczynali swoje rządy, obierani władcami na sejmach elekcyjnych potomkowie Władysława Jagiełły. W Piotrkowie pierwsze hołdy władcom Rzeczypospolitej składali wielcy mistrzowie Zakonu Krzyżackiego. Tutaj w 1468 r. narodził się polski parlamentaryzm i demokracja. Piotrków był wówczas drugą polityczną stolicą królestwa.

W okresie rozbiorów przez Piotrków poprowadzono linię kolei warszawsko-wiedeńskiej (1846) i ustanowiono gubernię piotrkowską (1867). W czasie I wojny światowej Piotrków ponownie zyskał znaczenie ośrodka politycznego, będąc miejscem szczególnie ożywionej działalności patriotycznej i rekrutacji Legionów Polskich. W Piotrkowie mieściły się Departament Wojskowy Naczelnego Komitetu Narodowego oraz Komenda Legionów Polskich. W latach II wojny światowej miasto jako siedziba konspiracyjnych organów władzy terenowej Polskiego Państwa Podziemnego stało się ośrodkiem dobrze zorganizowanej działalności ruchu oporu. To właśnie w Piotrkowie urodził się i kształcił do czasu podjęcia studiów w Warszawie Stefan Rowecki („Grot”) – komendant główny Armii Krajowej.

Piotrków Trybunalski to miasto, którego historię współtworzyło wiele kultur, w tym Żydzi, prawosławni Grecy z Macedonii, Ormianie, Niemcy, Rosjanie, a także Szkoci i Włosi.

W Piotrkowie Trybunalskim podziwiać można wiele zabytków świadczących o historycznej wielokulturowości miasta. Wśród budowli, które warto zobaczyć są kościoły katolickie, cerkiew prawosławna, kościół ewangelicko-augsburski i synagoga, a najciekawszym symbolem wielokulturowości Piotrkowa jest (stojący na pozostałościach cmentarza przy kościele OO. Bernardynów) obelisk upamiętniający Jana Karola Samuela Hildebrandta – ofiarnego lekarza i filantropa, zatroskanego o życie i zdrowie najuboższych ewangelika, któremu ten pomnik na katolickim cmentarzu ufundowała społeczność żydowska.

W Piotrkowie Trybunalskim na szczególną uwagę zasługuje Stare Miasto – jeden z najciekawszych w Polsce środkowej przykładów dawnej zabudowy miejskiej z centralnie położonym rynkiem i przylegającymi ulicami. Zachowany – z pewnymi zmianami od średniowiecza – układ urbanistyczny sięgający drugiej połowy XIII wieku oddaje kształt miasta otoczonego murami obronnymi, których fragmenty jeszcze istnieją. Wąskie uliczki, wychodzące po dwie z narożników niewielkiego (60 x 73 m) rynku, zabudowane są kamienicami mieszczańskimi na renesansowym podpiwniczeniu. Warto zwrócić uwagę nie tylko na odtworzony zarys fundamentów nieistniejącego już ratusza, ale m.in. na renesansową, barokizowaną kamienicę z XVI wieku, w której ponoć mieszkała królowa Bona, ale przede wszystkim na kościoły z XIV i XVII w. Do dziś zachowały się fragmenty dawnych obwarowań miejskich. Najokazalszy znajduje się w fasadzie dawnego klasztoru ss. Dominikanek przy Placu Kościuszki, drugi przy kościele oo. Jezuitów, trzeci u zbiegu Krakowskiego Przedmieścia i ulicy Garncarskiej, przy plebanii Bazyliki Mniejszej p.w. św. Jakuba. Pierwotnie grube na 2 m, sięgały na wysokość 4,5 m. Dodatkowym wzmocnieniem były liczne baszty i 3 bramy: Krakowska (ob. Krakowskie Przedmieście), Wolborska (ob. ul. Starowarszawska) i Sieradzka (ob. ul. Sieradzka).

W Piotrkowie warto zobaczyć także pałac wieżowy Zygmunta Starego (Plac Zamkowy 4), gotycko-renesansową budowlę w kształcie wieży. Wzniesiona w latach 1511 -1519 na wschód od Starego Miasta jako rezydencja królewska na czas obrad sejmowych, uważana jest za dzieło Benedykta zwanego Sandomierzaninem – nadwornego budowniczego króla Zygmunta Starego. Na uwagę zasługują liczne kościoły, w tym: Bazylika Mniejsza pw. św. Jakuba (ul. Krakowskie Przedmieście 2), kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny (ul. Krakowskie Przedmieście 31/33, przy skrzyżowaniu z ul. Jagiellońską), kościół pw. św. Jacka i św. Doroty (ul. Wojska Polskiego 35), Sanktuarium Matki Bożej Trybunalskiej – kościół OO. Jezuitów pw. św. Franciszka Ksawerego – jeden z najpiękniejszych w Polsce kościołów barokowych (ul. Pijarska 4), Sanktuarium Matki Bożej Piotrkowskiej – klasztor i kościół OO. Bernardynów pw. Matki Boskiej Anielskiej i św. Krzyża (ul. Słowackiego 2), kościół Akademicki pw. Matki Bożej Śnieżnej (ul. Rycerska 3), kościół ewangelicko augsburski (dawny zespół klasztorny OO. Pijarów) (ul. Rwańska 6) i prawosławna cerkiew katedralna pw. Wszystkich Świętych (ul. Słowackiego 15).

Miłośników historii z pewnością zainteresują także inne zabytkowe obiekty, które są dowodem świetności Piotrkowa i roli jaką odgrywał w dziejach Polski. Do takich miejsc można zaliczyć liczącą 350 lat szkołę – budowane w latach 1754-1803 dawne kolegium jezuickie (Colegium Novum), później pijarskie, a obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego (Al. M. Kopernika 1), w którym w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku powstało – funkcjonujące do tej pory – pierwsze w Polsce szkolne planetarium. Obiektami godnymi uwagi są także: dworzec kolei warszawsko-wiedeńskiej (ul. POW 5), manufaktura piotrkowska (ul. Sulejowska 45), Pałac Rudowskich (pasaż Karola Rudowskiego 4), siedziba Sądu Okręgowego (ul. Słowackiego 5), Park Miejski im. Księcia Józefa Poniatowskiego (ul. Żeromskiego) i willa „Wanda”, w której w latach 1915 16 mieściła się siedziba Komendy Legionów Polskich. Przyjeżdżając do Piotrkowa Trybunalskiego „drogą żelazną”, czyli trasą kolei warszawsko-wiedeńskiej, trudno nie zauważyć jeszcze jednego interesującego zabytku techniki – usytuowanej w pobliżu dworca i mającej już prawie 100 lat – wieży ciśnień (ul. POW 14), która stała się jednym z symboli miasta.

Opracowanie i zdjęcia: z archiwum Centrum Informacji Turystycznej w Piotrkowie Trybunalskim

Zamek w Inowłodzu

Zamek w Inowłodzu to niewątpliwa perła turystyczna regionu obok XI wiecznego, romańskiego kościółka św. Idziego. Zamek wzniesiony został w XIV wieku za panowania króla Kazimierza Wielkiego w celu ochrony komory celnej, znajdującej się na brodzie pilickim. Przez Inowłódz bowiem przebiegał szlak handlowy ze Lwowa do Torunia. W czasie swojej świetności Zamek czterokrotnie był przebudowywany i trafiał w ręce prywatnych właścicieli. Ostatecznie Zamek uległ zniszczeniu podczas „potopu szwedzkiego” i popadł w ruinę. Dopiero po drugiej wojnie światowej, a następnie w latach 70 i 80 XX wieku podjęto prace archeologiczne na terenie Inowłodza, podczas których zabezpieczono liczne artefakty znalezione w ruinach zamku inowłodzkiego i częściowo odkopano mury. Na początku XXI wieku podjęto decyzję o odbudowie oraz częściowej rekonstrukcji budowli do tzw. ruiny trwałej. Projekt udało się zrealizować przy wsparciu finansowym Unii Europejskiej. Obecnie Zamek Inowłódz jest miejscem, które tętni życiem przez cały rok. Stanowi on siedzibę Gminnego Centrum Kultury wraz z biblioteką i Punktem Informacji Turystycznej. Ponadto odbywają się tu liczne wydarzenia kulturalne, takie jak wernisaże, koncerty czy warsztaty dla dzieci i dorosłych. Zamek jest szczególnie ulubionym miejscem przez młode pary, które chętnie zawierają ślub cywilny w jego murach, a także Radę Miasta odbywającą w podziemiach Zamku cykliczne sesje.

Godziny zwiedzania Zamku poza sezonem: 1 października – 22 kwietnia
Wtorek 10.00-16.00
Środa 10.00-16.00
Czwartek 10.00-16.00
Piątek 10.00-16.00
Sobota 10.00-16.00

Zamek Kazimierza Wielkiego w Inowłodzu
ul. Zamkowa 7
97-215 Inowłódz

Opracowanie i zdjęcia: z archiwum Zamku w Inowłodzu